Uit onderzoek onder schrijvers op het Edinburgh International Book Festival blijkt dat 63% van de schrijvers hun personages hoort spreken en 61% vindt dat ze een eigen agenda hebben.

Sommige schrijvers hebben altijd beweerd dat ze hun personages kunnen horen. Enid Blyton suggereerde dat ze ‘alles kon zien en horen’. Alice Walker beschreef hoe haar personages ‘op bezoek zouden komen… en praten’. Een nieuwe studie heeft aangetoond dat deze griezelige ervaring wijdverbreid is. Bijna twee derde van de auteurs meldt dat ze de stemmen van hun personages horen terwijl ze werken.

Personages horen

Onderzoekers van Durham University werkten samen met The Guardian en het Edinburgh International Book Festival om 181 auteurs te onderzoeken op de festivals van 2014 en 2018. 63% zei zijn personages tijdens het schrijven te horen spreken en 61% meldde dat karakters onafhankelijk konden handelen.

“Ik hoor ze in mijn hoofd. Ze hebben duidelijke stempatronen en tonen en ik kan ervoor zorgen dat ze met elkaar in gesprek blijven. Ik weet altijd wie er ‘praat’”, zei een anonieme schrijver. “Ze vertellen me soms dat wat ik voor hen in gedachten heb niet juist is. Dat ze zich nooit zo zouden gedragen of spreken. Ik antwoord meestal niet terug”, zei een ander.

Dialoog met personages

Uit de studie, die vorige maand in het tijdschrift Consciousness and Cognition verscheen, bleek ook dat 56% van de ondervraagde schrijvers visuele of andere zintuiglijke ervaringen van hun personages rapporteerden tijdens het schrijven. En dat een vijfde het gevoel had dat hun karakter dezelfde fysieke ruimte in beslag nam als zij. Vijftien procent van de schrijvers zei zelfs met hun creaties in dialoog te kunnen gaan.

“Als ik probeer hen woorden in de mond te leggen in plaats van te luisteren, praten ze vaak terug. Dan bespreken we de dingen totdat ik uitvind wat zij zouden zeggen”, meldde een anonieme respondent. Een ander onthulde dat de stemmen van zijn personages verschilden van zijn eigen innerlijke dialoog: “Als mijn personages een dialoog voeren in mijn hoofd, voel ik me een toeschouwer.”

Ervaringen

Volgens Dr. John Foxwell van Durham University, de hoofdonderzoeker van het project, rapporteerden de auteurs in de studie een grote verscheidenheid aan ervaringen.

“De schrijvers die we hebben ondervraagd, beschreven zeker niet allemaal dezelfde ervaring”, zei Foxwell. “Een manier om dat te begrijpen is om na te denken over hoe schrijven zich verhoudt tot interne dialoog.” Interne dialoog is een fenomeen dat mensen op veel verschillende manieren ervaren. “We zijn ons er niet altijd van bewust, maar de meesten van ons proberen te anticiperen op wat andere mensen gaan zeggen en doen. Voor sommige schrijvers kan het zijn dat hun personages zich na een tijdje onafhankelijk beginnen te voelen. Dat komt omdat de schrijvers dezelfde soort persoonlijkheidsmodellen ontwikkelden als ze zouden ontwikkelen voor echte mensen. Deze genereren dezelfde voorspellingen.”

Fictieve personages maken ‘ervaringsovergangen’ in het echte leven, zo blijkt uit onderzoek

Schrijvers zijn niet gek

Hoewel sommige auteurs meldden dat hun personages een eigen leven hebben, wilden de onderzoekers benadrukken dat er geen sprake was van schrijvers die fictie verwarren met de realiteit. Toen de academici de schrijvers beoordeelden op hoe gevoelig ze zijn voor hallucinaties, scoorden ze niet anders dan andere steekproeven van de bevolking.

“Het horen van stemmen en andere ongebruikelijke ervaringen zijn op zichzelf geen symptoom van een psychisch probleem. Dit laat zien dat levendige fantasierijke toestanden gezond en veilig zijn. Inclusief het verlies van de controle over je eigen verbeeldingskracht. Dit is belangrijk voor de manier waarop sommige mensen fictie creëren.”

Val McDermid

Bestseller misdaadschrijver Val McDermid herkende het fenomeen. Zelf heeft ze een zekere mate van controle. “Ze komen niet zomaar uit het niets. Als ik aan een roman werk, heb ik gesprekken met hen in mijn hoofd. Als ik een wandeling maak, zijn er allerlei ondervragingen in mijn hoofd en soms hardop. Maar als ik niet met een personage werk, is er stilte.”

Als schrijfster die werkt aan onafhankelijke series romans, is dit vermogen om de stemmen in haar hoofd te kalmeren cruciaal. Als ze bijvoorbeeld aan een roman van Karen Pirie werkt, zal McDermid nooit de stemmen van andere personages uit de serie Carol Jordan of Kate Brannigan horen. En er is nooit een vraag wie de leiding heeft.

“Ik denk niet dat ze onafhankelijk handelen”, zei McDermid. “Ze hebben het leven dat ik ze geef en niet meer. Soms, wanneer ik mezelf een vraag stel voordat ik ga slapen, geeft mijn onderbewustzijn ‘s ochtends het antwoord. Dat antwoord is soms verrassend of onverwacht. Maar ik denk niet dat ik bezeten ben door de personages. Ik denk gewoon dat mijn onderbewustzijn goed is in het verwerken van gegevens.”

Haar geest werkt misschien hard op de achtergrond, voegde ze eraan toe, maar er zijn grenzen. “Ik voel hun fysieke aanwezigheid niet. Noch kan ik ze ruiken…”

Bron: The Guardian, 27 april 2020

Aanmelden Wryter

Laatste update 1 November 2021 door Edwin

Veel auteurs ‘horen’ personages spreken
Tagged on:                             

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *